To samo pomyślałem po śmierci Prezydenta.

Oceania zawsze prowadziła wojnę z Eurazją. Oceania nigdy nie prowadziła wojny ze Wschódazją

Można było się przez tydzień dowiedzieć, że Prezydent to wcale nie był gbur, cham i głupek. Była to osoba światła, oczytana, wrażliwa. Wspaniały ojciec, dziadek i mąż. Wykształcony. Słuchał z żoną Bułata Okudżawy. Że powiedział „spieprzaj dziadu„? Każdemu się zdarza. Poza tym wcale nie przekręcał nazwisk – „Borubar” było wyrwane z kontekstu, bo Pan Prezydent powiedział „Boruc bardzo się starał„. A Perejro? To był taki uroczy żart, sam Brazylijczyk bardzo się z niego śmiał. Jego żona nie była wcale najbrzydszą kobietą! Może nie była jakaś piękna, ale za to bardzo elegancka, wrażliwa, ciepła, inteligentna i miała świetny gust. Tworzyli razem kochającą się parę, której na sercu leżało dobro Polski. Nie zabiegali o swój wizerunek tylko dbali o obywateli. Są to bohaterowie, którzy zginęli w służbie ojczyzny.

Ta opinia nie będzie jednak trwała długo, bo brat ś.p. Lecha Kaczyńskiego będzie kandydował na Prezydenta.

Oceania wcale nie prowadzi wojny z Eurazją. Nieprzyjacielem Oceanii jest Wschódazja.

Poszlimy więc we czwórkę do jednego Irish Pubu nieopodal skąd właściciel Irlandczyk wyprosił nas, bo za dużo ludzi i w ogóle, żebyśmy spierdalali. Było około godziny 21, a ja jako urodzony sceptyk i pesymista musiałem stwierdzić, że wypić to my se dzisiaj wypijemy, ale Warkę z ziemniaków zamiast Guinessa. Koledzy nie chcieli zrezygnować, wbiliśmy więc do innego, niedaleko położonego baru – Frodo. Lokal, o wielkości mojego pokoju w mieszkaniu w Warszawie, cały był zapełniony. Wszyscy wyszli z niesmacznymi minami, kiedy nagle właścicielka czy kelnerka niemalże siłą nas ściągnęła zapewniając, że będzie fajnie, że napijemy się piwa, dobrze się będziemy bawić i posłuchamy muzyki na żywo. No to zostalimy. Nieco podejrzliwie patrzyłem na wszystko dookoła – na niewygodne miejsca, na muzykę, która miała być na żywo, chociaż miejsca już nie było, na duże zagęszczenie długowłosych mężczyzn, którym nie ufam, bo jest czterokrotnie większa szansa, że są oni hipisami, pacyfistami, greenpeace’owcami, lewakami, studentami, metalowcami, happysadowcami i innymi takimi, których raczej sobie nie cenię. Mimo wszystko było jednak fajnie, ba, bardzo fajnie. Całkiem wporzo ci ludzie, nawet kudłaci. Tylko ta muzyka na żywo – jakiś długowłosy z gitarą pruł ryja i to tak głośno, że nic nie można było usłyszeć. Lepiej by było włączyć tam Dropkick Murphys, The Pogues, Clannad, Enyę, Sinnead O’Connor, U2, Irlandczycy dużo mają fajnej muzyki. No, ale rozumiem, że to był znajomy, w ogóle taka rodzinna atmosfera, to se musiał pośpiewać.

Za to Guiness to było coś przewspaniałego. Piłem już nie raz Guinessa, z tym że zawsze z malutkiej butelki i smakował on wtedy normalnie – bez orgazmów. A wtedy – w kufelku, z megagęstą pianą i idealnie schłodzonego – no po prostu cudo. Teraz już każde normalne piwko, łącznie z Heinekenami i innymi będzie jakimś takim zwykłym sikaczem. No, ale trudno, pooszczędzam sobie na następnego Guinessa.

Do domu wróciłem koło w pół do pierwszej. Był to w miarę udany dzień św. Patryka.

Marna podróbka i tak głupiego już Idola z tanimi dekoracjami, nudnymi jurorami, bezsensownymi zasadami i uczestnikami o wątpliwych talentach. Co to za czasy, że piosenkarzy się wybiera z teleturniejów albo castingów? A już najlepszy był koleś, który pozował na takiego true rockmana. Co to za rockowiec co zamiast rzępolić z kapelą po garażach łazi na jakieś castingi. Jak on może później słuchać Jaggera albo Iggy’ego Popa?

I przez to, że takie gówno jest o 20 to później pierdolną np. Listę Schindlera o… 1:30 – koniec seansu o 4:30. Rozumiem, też lubię oglądać filmy nocą, no ale bez przesady. Do końca to wytrwaliby tylko cierpiący na bezsenność.

I za takie gówno uczciwi ludzie płacą abonament.

Z dyskusji około dwugodzinnej, konkretnego, rzeczowego sporu było może z 30 minut. Dobre i to, patrząc na bardzo ogólnikowy, akademicki, teoretyczny i w ogóle nie przykuwający uwagi temat. Debata była sterowana przez jakąś młodą studentkę o irytującym głosie i irytującej manierze przy mówieniu. Kiedy już się rozkręcało – kiedy Jaruga-Nowacka rzucała coraz głupsze hasła i zbierała oklaski od grupki 5-10 oszołomów, kiedy Sadurski przestawał w kółko teoretyzować nt. prawa natury, kiedy Terlikowski pruł ryja i zbierał oklaski i kiedy Wildstein mówił w swoim zabawnym tonie ze zmarszczonym czołem to wkraczała pani moderator z tekstem: „dobrze, to może teraz następne pytanie:…„.

Wiele, wiele ciekawsze wydało mi się jak jakieś dziesięć godzin wcześniej, przed wuefem, pan woźny chwalił się przed kolegami, że jest koliberałem, i jak przyzna się do tego w kościele, to ma przejebane, bo dziwnie się na niego patrzą. Wiele, wiele ciekawsze było jak pani wuefistka opierdoliła jakąś dziewczynkę za to, że zamiast dobrze, powiedziała dobra. „Po jakiemu Ty mówisz? Po polsku? To jest polski? To jest Owsiak a nie polski.” Bardzo mi się to spodobało. Są jeszcze normalne osoby.

Reszta – parafrazując słowa I. Jarugi-Nowackiej – wolność, równość, dziadostwo.

Gdzie znajduje się 280 tysięcy osób (tyle wynosi nakład) kupujących to za 3 złote? Ciężko sobie wyobrazić kto to czyta. W ogóle trudno nazwać to czytaniem, bo na jakieś 200 stron połowa to reklamy, a jeżeli już pojawia się artykuł albo list od czytelnika to ma on średnią długość jak notatka prasowa w zwykłej gazecie.

Tematyka artykułów rozciąga się od różnistych małych głupot dla dziewczyn typu jaki płaszczyk będzie modny na wiosnę, a jakie buciki, a jakie fryzury, po zachęcanie do szukania własnego stylu – co jest tożsame ze stylem milionów innych nastolatek. Acha, chodzi oczywiście o styl ubierania. O coś mądrzejszego raczej redaktorów nie można podejrzewać. I tak przedstawiony jest styl uliczny, styl elegancki, styl prześwitujący, styl na kowboja i styl naturalny, czyli sztuczna naturalność, maksymalnie nienaturalna naturalność. Tak każdy powinien wybrać swój wyjątkowy styl, żeby upodobnić się do otaczającej stylowej masy.

Pojawia się też coraz modniejszy Klub Szalonych Dziewic i są wywiady ze wszystkimi szalonymi dziewicami. Opowiadają one o tym jak spędzają dzień, w czym są dobre, co robią zaraz po tym jak wstaną. Odpowiedzi są bardzo różne i oryginalne. Jedna bohaterka jest fanką buddyzmu, stawia więc na medytację, która pozwala jej walczyć ze stresem i pokonywać problemy dnia codziennego. Natomiast mocną stroną innej jest… gotowanie! Takie niekobiece zajęcie, to bardzo odważne, że ktoś przyznaje się do czegoś takiego w dzisiejszych czasach! Dziwi mnie tylko, że ludzie uznają wyższość takich osób. No bo skoro czytają o prywatnych sferach ich życia to oznacza, że traktują ich jako kogoś wyjątkowego – w końcu nie obchodzi ich pani Goździkowa z klatki obok albo pani Krysia, kucharka ze stołówki szkolnej. Może jeszcze byłbym w stanie zrozumieć, gdyby chodziło o utalentowanego sportowca, powiedzmy Małysza, albo o powiedzmy, niech już będzie aktor, Ala Pacino – chociaż raczej mało obchodzi mnie czy Adam Małysz po obudzeniu się idzie walnąć kloca, czy wcześniej myje zęby i co, i kiedy Al Pacino je na lunch (tak się mówi w Warszawie na obiad). Tymczasem fascynują nasze nastolatki bohaterki, z których ta „najlepsza” może się pochwalić udziałem w 20 marnych polskich filmach (połowa to role epizodyczne) i 5 serialach, natomiast ta z najmniejszym dorobkiem artystycznym grała w jednym filmie jako trenerka warcabistów i w jednym serialu. Są to tak zwane w Polsce gwiazdy.

Ważną częścią pisma są artykuły służące radą w najbardziej palących i intymnych problemach. Dowiedziałem się dzięki temu, że dziewczyna powinna szukać faceta, nie z poczuciem humoru tylko takiego, który ją potrafi rozbawić, nie takiego, przy którym inni czują się dobrze, tylko dającego jej poczucie bezpieczeństwa i dostarczającego rozrywki, bla bla bla i tym podobne komunały. Okazało się też, że dla wielu, wielu dziewczyn to jak długiego i grubego ma mityczny On jest dosyć istotne. W gruncie rzeczy należy sobie znaleźć takiego partnera, który najlepiej się dopasowuje. Logicznym jest, że wymaga to wielu lat badań i doświadczeń. Największe wrażenie, przynajmniej na mnie, zrobił jednak artykuł mówiący o tym jak w tym sezonie modnie ogolić sobie cipkę. Było przedstawionych pięć wzorów, ich wady oraz zalety, praktyczne porady jaki wzór powinna wybrać kobieta wysoka, a jaki niższa, jaki blondynka, a jaki czarna oraz na co trzeba uważać przy robieniu fryzury. A wszystko to, bo „trzeba przyznać, że kompletna nagość tam wygląda nieco infantylnie„.

Dobra, dobra, ale to wszystko to był żart, trochę głupi, trochę niesmaczny, idealny, żeby popatrzeć na niego z sardonicznym uśmieszkiem. Najlepsze (czy raczej najgorsze) zostawiłem na koniec. Chodzi o artykuł o religii, konkretnie o ludziach, którzy się czują zajebiście bo zmienili sobie wyznanie albo zaczęli wierzyć, albo jeszcze coś tam. Artykuł, który zaczynał się od cytatu z… Karola Marksa (czy oni wiedzą kim był Karol Marks?), a kończył radosnym, optymistycznym podsumowaniem, że nieważne w co się wierzy, ważne aby każdy mógł odnaleźć swojego własnego Boga. Niczym w starożytnej Grecji – mym patronem Zeus, twym Posejdon. Oczywiście, wszystkie zapytane osoby były wychowywane w mocno religijnych, katolickich rodzinach i co tydzień chodziły do kościoła, jednak wiara się nie sprawdziła. Za to jedna kobitka przeszła na islam i ma kochającego męża murzyna i dziatki (a czy ten mąż ma jeszcze jakąś żonę nie powiedziała albo co by było, gdyby se znalazł), jedna dzięki buddyzmowi odnalazła spokój ducha, kolejna dzięki religii protestanckiej zbliżyła się do Boga, od którego dotychczas oddzielały ją skostniałe katolickie rytuały. Ważne, że każda odnalazła swojego Boga.

Jedyny wniosek, który można wysnuć jest prosty – w dzisiejszych czasach nawet religia jest dla większości młodych ludzi niczym więcej jak przedmiotem mody. Wybierają sobie taką, która będzie pasować do ich stylu – ulicznego, eleganckiego, prześwitującego, kowbojskiego czy naturalnego. Skoro u mnie na prowincji w Tomaszowie wśród młodzieży żeńskiej w wieku licealnym (nie tylko żeńskiej i nie tylko licealnym, ale głównie) jest moda na zapisywanie się do parareligijnych wspólnot chrześcijańskich „w duchu protestanckim”, chrzest w Pilicy i śpiewanie z rękoma podniesionymi do góry jak wielki i wspaniały jest Jezus Chrystus, Pan Nasz, to aż strach pomyśleć co się dzieje w Babilonie typu Warszawa. Ile tam dziewczyn, które zgolą głowę na łyso, żeby być bardziej buddyjskimi, w koszulkach Wolny Tybet, ile dziewczyn z hasłami hare kryszna i z Jezusem Chrystusem na ustach. Inaczej ma się sprawa z normami religijnymi, których należałoby przestrzegać. Jasne, fajnie jest sobie pójść w niedzielę pośpiewać do „kościoła” albo zagrać w teatrzyku dla małych dzieci, który przybliży ich do Pana Jezusa. W gruncie rzeczy, kiedy przyjdzie post i wypadałoby nie żryć mięsa i już kategorycznie nie chlać alkoholu to zapomina się o wspólnocie, a na imprezkach suto zakrapianych wódeczką przy rozdawaniu swoich wdzięków na prawo i lewo trzeba mieć nadzieję, że Pan Jezus przywdziewa na oczy opaskę, taką jaką ma bogini Temida. No cóż, w końcu ważne, żeby każdy odnalazł swojego Boga… pasującego do odpowiedniej chwili.

Skąd u artystów, którzy tak cenią sobie wolność, równość, demokrację, tolerancję, brzydzą się zniewoleniem, nierównością, pisowską dyktaturą, homofobią i rasizmem tyle egocentryzmu i poczucia wyższości?

My artyści – wy pospólstwo, my artyści – wy filistrowie. My artyści – jesteśmy wrażliwości, mądrzejsi, dostrzegamy to czego wy nie widzicie, głupki. My artyści – czujemy inaczej, obowiązują nas inne prawa. Wy? Wy psujecie, nas, artystów. Nasyłacie na nas 13-letnie prostytutki, a potem sądzicie za seks z nimi. Wy, wy prowokujecie nas, nas artystów. My, artyści, przez was musimy donosić, by móc spełniać swoje marzenia. Później potępiacie nas, artystów, że donosimy. A nie rozumiecie, że dla nas, artystów, najważniejsze są marzenia, najważniejsze jest tworzenie. Nasze dzieła są wielkie, wspaniałe, ponadczasowe. Chyba warto poświęcić za nie nic nie warte życie. Zresztą, donosy nasze, artystów, nikogo z pewnością nie skrzywdziły!

Kto tych polskich artystów – rockmanów nazwał artystami? Czy może sami sobie uzurpowali takie prawo? Artystą to se można nazwać, ja wiem, Bowiego, Eno, Frippa, Gilmoura, Gabriela, Zappę, a nie Korę, Panasewicza albo Markowskiego. Artystami to oni mogą być na Ukrainie podczas pomarańczowych czy tam cytrynowych rewolucji.

Z logicznego punktu widzenia równie dobrze można by zażądać kilku-kilkunastu tysiaczków za bilbordy z napisami: „Lech Kaczyński – wybrany na Prezydenta RP 23 października 2005 r.” albo „Donald Tusk – desygnowany na Prezesa Rady Ministrów 9 listopada 2007 r.„, czy też „Bitwa pod Grunwaldem – rozegrana 15 lipca 1410 r.” Life is life. Fakty są faktami.

Wracając do Hitlera i jego ustawy to polecam obejrzeć tu i tutaj. Pomijając bełkot obecnej w programie feministki, swoją drogą tak fanatyczny, że aż straszny, takie feministyczne alter ego babci w moherku, to ciekawa jest jej reakcja na przytoczenie przez Cejrowskiego FAKTU, że ustawa, którą popiera jest hitlerowska. Coś tam jęczy, że niby tak, ale nie do końca, że bardziej to jednak Francja, że Francja to riberarna, znaczy liberalna, i że postępowa, i że tam lepiej, w ogóle, że super, że tak powinno być, tak po francusku, no.

Zdecydowanej większości społeczeństwa, jak widać również tej, która uważa się za inteligentną, oczytaną, wykształconą i postępową, na dźwięk słowa Hitler zapala się w głowie jakaś lampka, na oczy spadają klapki i rozmówca, który użył takiego słowa to nazista albo faszysta i nienormalny, nie będzie się z nim gadać, nie wolno.

Ach, ci ludzie. Uwzięli się na tego biednego Hitlera. Kiedy przyjdą wreszcie czasy prawdziwej wolności i tolerancji dla poglądów, kiedy obok czerwonych koszulek z rozmarzoną, dumną twarzą Ernesto Che Guevary, powoli wchodzących w modę t-shirtów z zamyślonym, orlim profilem Lenina i dobrotliwą twarzą Mao Zedonga i nowoczesnych podkoszulków z sierpem i młotem bądź napisem CCCP pojawią się brunatne koszule z Adolfem Hitlerem i jego gustownym wąsem i fryzem – wskazującym drogę, którą powinniśmy podążać – na lewo.

Przypomina mi się ta lekcja, kiedy na stacjach metra z wielkich plakatów spogląda na mnie dumnym wzrokiem rzymska twarz byłego ministra Rosatiego, która reklamuje babodziwo o nazwie „Akademia Europejska”. Według zapewnień w Akademii Europejskiej młodzież może przygotować się do matury z przedmiotu wiedza o społeczeństwie jak również kreować swoje postawy obywatelskie i poszerzać swoją wiedzę o Unii Europejskiej.

Pomyślałem, że nie będę takim egoistą i chcąc pomóc maturzystom, podobnie jak minister Rosati, poniżej przedstawiam krótki słowniczek wyrazów i wyrażeń przydatnych do matury z WOSu. Można go sobie przepisać na ściągę albo zawczasu wymyślić kilka zgrabnych zdań do pierdolnięcia we wstępie albo w zakończeniu, żeby ładnie brzmiało. Chociaż w dzisiejszym świecie słowa te są pozbawione większej treści to egzaminatorom to nie będzie przeszkadzało – w końcu nie liczą się własne poglądy, ale jak kto wykuł vademecum Operonu.

Oto słowniczek:

- Europa, europejski, europejsko
np. Od 2001 roku należymy do Europy!

- demokracja, demokratyczny, demokratycznie, demokratyczne
np. Polska jako kraj należący do Unii Europejskiej musi umacniać standardy demokracji.
warto wspomnieć o wygłoszonym w Akademii Europejskiej wykładzie Jacka Żakowskiego  pt: „Rola mediów w procesie umacniania demokracji„

- Unia Europejska, unijny, unijne
np. Większość krajów Europy skupiona jest w organizacji zwanej Unią Europejską, która niezwykle przyczyniła się do rozwoju praw człowieka i obywatela, poszerzenia standardów demokracji, a także poszanowania praw mniejszości.

- integracja europejska
np. Integracja europejska jest bardzo pozytywnym zjawiskiem.

- prawa człowieka
np. Ochrona praw człowieka jest jednym z głównych zadań Unii Europejskiej.

- obywatel, obywatelski, obywatelsko
np. Każdy obywatel Unii Europejskiej powinien spełniać swój obywatelski obowiązek.

- Europejski Trybunał Sprawiedliwości
np. Jedną z unijnych instytucji stojących na straży praw człowieka i obywatela jest Europejski Trybunał Sprawiedliwości z siedzibą w Strasburgu.

- socjalny, socjalna, socjalne
np. Pomoc socjalna jest niezbędna w krajach cywilizowanych dla pokrzywdzonych obywateli.

- tolerancja, tolerancyjny
np. Tolerancja jest bardzo ważna. Jest wręcz konieczna.

- prawa mniejszości
np. Jednym z najważniejszych wyznaczników demokracji jest poszanowanie praw mniejszości.

- wolność do…
np. Wolność do uczciwej pracy.

- liberalizm, liberalny, liberalna
np. Unia Europejska prowadzi liberalną politykę gospodarczą.

- nierówności społeczne
np. Unia Europejska stara się eliminować nierówności społeczne.

Paradoksalnie dziewczyny z serialu, tak jak wiele współczesnych kobiet, mają lepiej dobrane sukienki niż mężczyzn. Zarówno szczęście jak i ukochany są przecież w obecnym świecie trudne do zdobycia i jeszcze trudniejsze do utrzymania.„

Obejrzałam już połowę <3 cudo serial, świetny po prostu zakochałam się <3

Cywilizacja ludzka upada. Po tysiącach lat budowania jej od fundamentów przez naszych praojców, mozolnego stawiania kamienia na kamieniu i cegły na cegle wysoka wieża ludzkiej cywilizacji niebezpiecznie odchyla się od pionu i tylko kwestią czasu jest aż runie w pizdu. I tak się właśnie kończy świat. I tak się właśnie kończy świat. I tak się właśnie kończy świat. Nie hukiem ale… zidioceniem. Po przeczytaniu czym jest Klub Szalonych Dziewic takie odnoszę wrażenie.

zainteresowałaś mnie, obejrzę i może dołączę do klubu :)

Czy sama koncepcja nie jest zerżnięta z holenderskiego serialu jedynie przeniesiona na polskie realia? Czy w kraju Mieszka scenarzystom doskwiera tak wielki brak wyobraźni, czy raczej brakuje tu czegoś co warto by sfilmować? Po co w takim razie płacić niedojdom i kręcić coś sztucznego? Może lepiej byłoby puszczać oryginał? Czy jest w nim pełno tekstów na poziomie: „no to dziewczyny, zdrowie!„,  „faceci są prości, nie chcą laski, która za dużo myśli„,  „dzisiaj po raz ostatni zadecydowałeś jak ma wyglądać moje życie” i scen typu rozłożone ręce na balkonie na panoramie łąki? Krótko mówiąc – czy są tak straszliwe głupoty, że od oglądania można strzelić sobie w głowę? Czy w tej holenderskiej wersji też jest gwiazdorska obsada? Czy w ichniejszej wersji gwiazdy te są największymi artystami i artystkami? Czy są w ich kraju moralnymi autorytetami? Czy w ich smutnym kraju jest to również nowa warstwa inteligencji, swojego rodzaju elita, śmietanka towarzyska, bohema artystyczna?

Ja też się dołączam do WKSD :D

A to tylko jedna pozycja z ogromnej serialowej ofensywy TVNu.

Dołączam do Was! Serial jak dla mnie śiwetny ! <3 Kurczę, ja chcę już kolejny odcinek..:))))

Widoczna jest wyraźna oś między ofertą TVNu, a ofertą TVP. TVN prezentuje modne, jazzy, trendy, młodzieżowe seriale, w których akcja toczy się obowiązkowo w Warszawie, i które mają chyba za zadanie ją symbolizować, bo w gruncie rzeczy i seriale i stolica są identyczne – wypolerowane, świecące i błyszczące, a tak naprawdę kiczowate, tandetne i ociekające blichtrem, nieudolnie starające się kopiować najgorsze wzorce z Londynów, Paryżów czy innych Nowych Jorków.

myślałam, że TVN nie jest wstanie już wypuścić tak dobrego serialu ale się myliłam (mam nadzieję) :D

Telewizja Polska postawiła natomiast na dydaktykę i dlatego w Klanie możemy zobaczyć reklamę płatków śniadaniowych Fitness – Ela mówi jednemu z innych bohaterów, że jest to niezwykle pożywny posiłek bogaty w witaminy i błonnik :). Plebania uczy nas, że Żydzi wcale nie chcą okraść Polaków, murzyn to też człowiek posiadający uczucia, a młode matki powinny zajmować się swoimi córeczkami zamiast latać na dyskoteki. Ojciec Mateusz – że nie wolno ufać nieznajomym, którzy mówią, że kochają i proszą o pieniądze, natomiast serial Siostry pokazuje przyjazną i radosną twarz Kościoła w śmieszny sposób – zakonnice pomagają ludziom w prostych sprawach, uśmiechają się, a także pokazują, że same mają problemy (które jednak zawsze da się rozwiązać!!! :)).

Jak Przybylska świetnie wygląda tam :D moje marzenie aby po urodzeniu dwójki dzieci tak wyglądać:))

W gruncie rzeczy wszystko to jedno i to samo gówno stosujące się do identycznych schematów. Żaden pozytywny bohater nie pali papierosów, nikt nie pije alkoholu, a jak już to albo zły alkoholik – który później porzuci nałóg, albo bohater, który ma problemy (a i wtedy popija sobie drogie winko, drogie piwko, whiskey albo drinki, zamiast podłej, taniej wódy), wszyscy działają zgodnie z prawem, nikt nie ma problemów z założeniem firmy, później na dodatek firma wspaniale prosperuje no i oczywiście wszyscy się kochają, a nawet jeśli na pozór się nienawidzą, to w głębi duszy się lubią i ostatecznie sobie wybaczają. Wszystko skończyło się dobrze i szczęśliwie.

obejrzałam, podoba mi się, będę oglądać i dołączam do Klubu :D

Jaki widz – takie wymagania. Jakie wymagania – taka telewizja.

a mi się nie chce włączyć:
POMOCY!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ciekawy natomiast jestem czy chociaż połowa kulturalnie strajkujących kulturalnych ludzi, oglądających TVP Kultura oglądała ten program więcej niż dwa razy, nie licząc spoglądania nań przy przełączaniu kanałów. Ja oglądałem bodajże ze cztery razy. Raz koncert The Cure, raz koncert Neila Younga, raz Siedmiu Samurajów Kurosawy i raz Kanał Wajdy. Obydwa koncerty są dostępne na youtube, filmy pewnie w każdej większej wypożyczalni (i takiej normalnej i „wypożyczalni internetowej”), poza tym dosyć często Kurosawa pojawia się w Jedynce – w wakacje ze trzy jego filmy leciały, a Kanał chyba w każdą rocznicę powstania warszawskiego. Co jeszcze jest na TVP Kultura? A różne czarno-białe i nieme filmy rosyjskie, francuskie, niemieckie, jakieś opery, balety, przedstawienia teatralne i koncerciki z muzyką poważną i jazzem, a także programy publicystyczne, gdzie dyskutuje się o aktualnych wydarzeniach kulturalnych i prezentuje recenzje książek, filmów, wystaw obrazów, płyt, spektakli teatralnych. Jednym słowem – nic czego nie można by dzisiaj znaleźć w Internecie, do którego dostęp ma prawdopodobnie każdy z pikietujących. No dobrze, ale w Internecie nie ma aż tak szerokiego wachlarza przedwojennego kina francuskiego i niemieckiego. Ok,  w TVP Kultura też. Jeżeli ktoś się interesuje jakimś wąskim zagadnieniem z dziedziny sztuki na poważnie, to na pewno ma inne źródła poznania niż program telewizyjny. Prawdziwy fascynat teatru chyba do teatru chodzi (bo w tym chyba jedyny sens teatru, że dzieje się na żywo), a nie ogląda przedstawienia i opery w telewizji. Prawdziwy fan jazzu słucha przede wszystkim płyt, a nie ogląda koncerty w telewizji (koncerty głównie jakichś żółtodziobów albo propagowanego gdzie się da Możdżera). A jak ktoś lubi krytykę sztuki, to po internecie rozsiane są tysiące recenzji, żaden problem wpisać w googlach „reżyser/muzyk/zespół/autor – tytuł recenzja” albo „reżyser/muzyk/autor – tytuł po angielsku review”. Generalnie TVP Kultura megasnobistyczny twór, gdzie występują głównie ludzie, którzy uważają się za lepszych i mądrzejszych, bo zdali na uniwerku kulturoznawstwo albo inne dziadostwo i uważają że ich misją jest szerzenie „kultury wyższej” wśród prostych szarych ludzi. Nie wiem jak wielu, uważających się za niezależnych, młodych ludzi może łykać takie hasła. Ja stanowczo protestuję.

Acha, jedyne co wyjątkowe dla TVP Kultura, to słynny już „performance”, gdzie pijany koleś kazał performantkom podwinąć kiecki i ściągnąć majtki. Vivat nowoczesna sztuka! Vivat kultura! Cały idiotyzm polega na tym, że dzisiaj praktycznie wszystko się nazywa już sztuką i każdy uważa się za artystę, bo to tak fajnie. Raz na uniwersytecie jakieś laski położyły się na stołach i darły gazety rozrzucając je wokół siebie i to też miał być performance i wielka sztuka. Zresztą, czego się spodziewać, skoro w każdej klasie w liceum znajdzie się co najmniej jedna dziewczynka, dumnie nazywająca się artystką-fotografem, która robi zdjęcia grupie kilku koleżanek – artystek-fotomodelek. No one wiadomo, dziwnie się ubierają, przybierają dziwne pozy i robią głupie miny, a potem ich zdjęcia profesjonalnie przerabia się w photoshopie na czarno-białe, zwiększa ostrość, kontrast, takie tam pierdoły, na koniec pierdolnie się gdzieś w rogu swój podpis czcionką monotype corsiva no i jest SZtuka! Przez duże SZ. Na jeszcze większy absurd zakrawają dziewczyny, które rozbierają się do naga i dają sobie strzelać foty przez ąrtystów z digarta na digarta. W końcu super jest być przedmiotem sztuki, super tworzyć sztukę i jak można sobie jeszcze na fajne lachony popatrzeć to już w ogóle ekstra!

Są jeszcze digartowi poeci, a za wiersz uważa się tam zdanie wielokrotnie złożone albo kawałek prozy porozbijane na krótkie wersy podobnej długości pełne tak wyszukanych, że aż bezsensownych, pełnych grafomani metafor. Czasami czytając takie wypociny zastanawiam się, czy piszący to ludzie odebrali w ogóle jakiekolwiek wykształcenie humanistyczne. Czy wiedzą, że kreowanie się na zblazowanego dekadenta wymyślili już poeci wyklęci, a najpełniej rozwinął Charles Bukowski, a pisanie o codzienności w sposób często wulgarny to domena o’haryzmu? Jeżeli ktoś po raz drugi namaluje kwadrat na pustym tle, to chociażby kwadrat był czerwony, a tło zielone, to nikt nie uzna tego za sztukę, bo cała siła Czarnego kwadratu na białym tle tkwiła w oryginalności. Powtarzanie jest nudne, a nie piękne. Można pisać wiersze do szuflady i traktować je jak kawał wspaniałej poezji, ze względów sentymentalnych i nie tylko, lecz nie każdy ma talent i może pisać o miłości jak Neruda, o egzystencji jak Rilke, mieć rymy jak Tuwim, mieć poczucie humoru jak Gałczyński.

Z drugiej strony sprzeczną kategorią myślenia do zaprezentowanej wyżej jest gadanina o Wielkiej Sztuce. W zeszły piątek, po naprawdę fatalnym tygodniu, postanowiłem jak najszybciej wrócić do domu, do Tomaszówka, żeby usiąść sobie wygodnie na kanapie w pokoju, zażerać się popcornem, popijać coca colę i drapać się po jajkach oglądając Szeregowca Ryana. Jak wygląda film Spielberga większość wie. Mimo dziur w scenariuszu na podobieństwo dziur w ciele amerykańskiego żołnierza po serii z MG42 jest to film warty obejrzenia – męskie kino z wartką akcją, i krwią lejącą się zdecydowanie w sporych ilościach, z trochę łzawym zakończeniem, ale my mężczyźni potrzebujemy też czasami łzawych zakończeń. Przy najlepszej i najbardziej spektakularnej scenie filmu, czyli lądowaniu aliantów na plaży Omaha do pokoju przyplątali się rodzice i stwierdzili jednogłośnie: „Przecież masz 20 lat, a takie głupie filmy oglądasz, strzelają tylko i strzelają„. Nieco poddenerwowany odparłem, żeby poszli sobie oglądać Klan do drugiego pokoju, na co odpowiedzieli również jednogłośnie, że Klan jest przynajmniej życiowy. Bardzo życiowy – gdzie pojedyncza postać miała w czasie trwania serialu statystycznie 3 narzeczonych/kochanków/partnerów, gdzie przypadają średnio 2 zdrady na głowę, ale mimo wszystko wszyscy się kochają, gdzie Jerzy Chojnicki przegania z siekierą gangsterów w czarnych skórach i czapeczkach, gdzie na imprezie młodzieży w wieku gimnazjalno-licealnym słucha się i tańczy do muzyki z domowego przedszkola i nie pije alkoholu, gdzie Maciek zamyka się w łazience i do nieprzytomności opija jednym piwem Bartek i gdzie z Maćka cierpiącego na zespół Downa robi się pośmiewisko na całą Polskę.

Wracając do Ryana. Gdyby zamiast rzygania z nerwów tuż przed lądowaniem, oderwanych kończyn, rozprutych jam brzusznych, eksplodujących od granatów ludzi, brudu, potu i krwi pokazano jak żołnierze po dostaniu kulki – obowiązkowo w samo serce, kto to słyszał o jakichś brzydkim ranieniu innych części ciała – rozłożyli ręce, padali na kolana, a później krzyżem na ziemię i w międzyczasie wygłaszali monologi na temat życia i śmierci, a reżyserowałby to Andrzej Wajda, to byłby to film zaprawdę wielki, wspaniały, godny i sprawiedliwy. I bardzo realistyczny. Jakie przedstawienie drugiej największej podczas II wojny światowej operacji desantowej bardziej odpowiada, to każdy sam musi sobie na to odpowiedzieć. Fani wizji Andrzeja Wajdy mogą mi przy okazji udzielić odpowiedzi na pytanie: dlaczego wszystko co długie, nudne, niezrozumiane, przegadane, niepotrzebnie przesymbolizowane, przeteatralizowane, przehiperbolizowane, przejaskrawione musi być uznane za wielką sztukę? Dlaczego na ten przykład hollywódzkie filmy, tak perfekcyjnie zrealizowane pod względem scenariusza, montażu czy gry aktorskiej jak Siedem, Obcy, Gorączka (przykłady z rękawa, można wymieniać inne godzinami), będą w Polsce traktowane z przymróżeniem oka, ironicznym uśmieszkiem jako niepoważne, głupie, jako prosta rozrywka dla mas podczas gdy nabożną czcią darzy się fatalne, rozwlekłe ekranizacje lektur jak Ogniem i mieczem, słabo zrealizowane, niewykorzystujące potencjału filmy mówiące o historii Polski jak Katyń, czy takie idiotyczne i bezsensowne gówna jak Pręgi. Po lekcjach polskiego, na specjalnie organizowanych przez Panią wychowawczynię misyjnych, polekcyjnych kółkach filmowych szukało się drugiego dna w tych wszystkich porażkach. A dlaczego nie można było omówić pełnego nienachalnej symboliki,a przy okazji trzymającego w napięciu i przełamującego wszelkie konwencje Siedem? Albo pełnego nawiązań do klasycznego horroru i powieści gotyckiej Obcego? Diabli wiedzą.

A propos działalności misyjnej to ostatnio Konewcia pokazała mi plakat jej dobrego znajomego, który założył ze znajomymi stworzyszenie, organizacje, coś w tym stylu, czego zadaniem jest propagowanie wśród młodzieży sztuki: „obrazu, dźwięku, słowa, pociągnięcia pędzlem„. Jak młodzi ludzie mogą wpadać na takie bezsensowne pomysły naprawdę nie jestem w stanie pojąć. Niech postawią  się jako „dorośli” na miejscu tej „młodzieży” i zastanowią się czy chciałoby się im słuchać tautologii na temat nieznanych reżyserów, muzyków i autorów, i poznawać to co polecają jakieś bubki. Jedyne szczere poznanie musi wypływać ze szczerego zainteresowania płynącego ze środka. W dzisiejszych czasach nie problem jest wbić do internetu, znaleźć na youtube nurtująca piosenkę i ściągnąć z torrenta film, o którym opinie mnie zainteresowały. Wystarczy odrobina zainteresowania i żadne pociągnięcia pędzlem nie są tutaj potrzebne.

No dobrze, na koniec przydałaby się konkluzja co jest tą sztuką, a co nie jest według mnie. Odpowiadam: nie wiem, nie obchodzi mnie to, nie martwię się tym. Irytuje mnie natomiast chęć bycia fajnym-artystycznym za wszelką cenę. Przypierdalam się więc z kaprysu, a nie dla obrony konkretnych poglądów czy idei. Lubię sobie czytać książki, słuchać sobie muzyki, oglądać sobie filmy. Nie lubię słów sztuka i artysta. I tyle.